Nie zajmujmy się filozofią, zostaw to, Jeanne.

Tyle słów i papieru, którz to zniesie.

Powiedziałem ci prawdę o moim oddalaniu się.

Nie tak znów bardzo mnie martwi moje koślawe życie,

Nie lepsze i nie gorsze od zwykłych ludzkich tragedii. 



Lat już ponad trzydzieści toczy się nasza dysputa.

Tak jak teraz, na wyspie pod niebem tropików.

Uciekamy przed ulewą, chwila i pełne słońce,

I niemiję, olśniony szmaragdową esencją zieleni.



Zanurzamy się w piany na linii przyboju,



Płyniemy daleko, tam skąd horyzont w skłębieniu

bananowców, z pierzastymi wiatraczkami palm.

A ja pod oskarżeniem: że nie wzniosłem się na

na wysokość mego dziela,

że nie wymagam od siebie, jak mógł nauczyć mnie Jaspers,

że słabnie moja pogarda dla opinii, byle jakich, wieku.



Kołyszę się na fali i patrzę w obłoki.



Masz rację, Jeanne, nie umiem troszczyć się o zbawienie duszy,

Jedni są powołani, inni radzą sobie, jak umieją.

Przyjmuję, co mnie spotkało, było sprawiedliwe.

Nie udaję dostojeństwa rozważnej starości.

W rzeczach tego Świata, które są i dlatego cieszą:

Nagość kobiet na plaży, mosiężne stożki ich piersi,

Hibiskus, alamanda, czerwona lilia, pochłanianie

Oczami, usta, język, sok guawy, sok prune de Cynthere,

Rum z lodem i syropem, liany-orchidee

W mokrym lesie, gdzie drzewa stoją na szczudłach korzeni.

śmierć, powiadasz, moja i twoja, coraz bliżej, blisko.

I cierpieliśmy, i nie wystarczała nam biedna ziemia.



Fioletowo-czarna ziemia warzywnych ogrodów

Będzie tutaj, widziana albo nie widziana.

Morze będzie jak dzisiaj oddychać głębinowo.

Malejący znikam w ogromie, coraz bardziej wolny.


Twoja nieszczęśliwa i głupia młodość.

Twoje przybycie z prowincji do miasta.

Zapotniałe szyby tramwajów, ruchliwa nędza w tłumie.

Przerażenie kiedy wszedłeś do lokalu, który dla ciebie za drogi.

Ale wszystko za drogie. Za wysokie.

Ci tutaj muszą spostrzec twoje nieobycie

I niemodne ubranie i niezgrabność.

Nie było nikogo, kto by przy tobie stanął i powiedział:



- Jesteś ładnym chłopcem,

Jesteś silny i zdrów,

Twoje nieszczęścia są urojone.



Nie zazdrościłbyś tenorowi w palcie z wielbłądziej wełny,

Gdybyś znał jego strach i wiedział, jak zginie.



Ruda, z powodu której przeżywasz męki,

Tak wydaje ci się piękna, jest lalką w ogniu,

Nie rozumiesz, co krzyczy ustami pajaca.



Kształt kapeluszy, krój Bukiem, twarze w lustrach

Będziesz pamiętać niejasno, jak coś co było dawno

Albo zostaje ze snu.



Dom, do którego zbliżasz się z drżeniem,

Apartament, który ciebie olśniewa,

Patrz, na tym miejscu dźwigi uprzątają gruz.



Ty z kolei będziesz mieć, posiadać, zabezpieczać,

Mogąc wreszcie być dumny, kiedy nie ma z czego.



Spełnią się twoje życzenia, obrócisz się wtedy

Ku czasowi utkanemu z dymu i mgły.



Ku mieniącej się tkaninie jednodniowych żywotów,

Która faluje, wznosi się i opada jak niezmienne morze.



Książki, które czytałeś, nie będą więcej potrzebne,

Szukałeś odpowiedzi, żyłeś bez odpowiedzi.



Będziesz iść ulicami jarzących się stolic południa

Przywrócony twoim początkom, widząc w zachwyceniu

Biel ogrodu, kiedy w nocy spadł pierwszy śnieg.